بلاگ مرجع ایران و مالزی

وزیر آموزش مالزی به دانشگاههای این کشور توصیه کرد که خیلی نگران رنکینگ خود نباشند.

خبرهای منتشر شده در مطبوعات مالزی حاکی از آن است که داتوک سری محمد نوردین وزیر آموزش مالزی به دانشگاههای این کشور توصیه کرده که نگران رنکینگ جهانی خود نباشند.
وی در عین حال نادیده گرفتن جایگاه دانشگاهها در رنکینگ از آن جهت که وضعیت عملکرد آنها در مقایسه با سایر دانشگاههای دنیا را نشان می دهد اشتباه دانست.

او در ادامه اظهاراتش از قرارگرفتن 5 دانشگاه مالزی در بین 500 دانشگاه ممتاز دنیا بر اساس رنکینگ معتبر تایمز ابراز خوشحالی کرد.

وی خاطرنشان کرد که اگرچه در آخرین رنکینگ اعلام شده هیچ یک از دانشگاههای مالزی در رتبه ی زیر 200 قرار نگرفت، اما از این 5 دانشگاه که در لیست 500 دانشگاه برتر دنیا حضور دارند، 4 مورد ارتقاء جایگاه داشته اند.

بر اساس گزارش نهایی سال 2008 دانشگاه UM در رتبه ی 240 ،  دانشگاه UKM در جایگاه 250 ، دانشگاه UPM در جایگاه 320، دانشگاه UTM در جایگاه 356 قرار گرفتند در حالی که دانشگاه USM  به رتبه 313 تنزل پیدا کرده است.

وی افزود که سیستم رنکینگ جهانی در یک سطح به ارزیابی دانشگاهها نمی پردازد و به طور خاص در مورد کشورهای کمتر توسعه یافته با توجه به عدم وجود زیرساخت های لازم و همچنین عدم وجود پیشینه ی تحقیقاتی امکان رقابت با موسسات آموزشی استقرار یافته وجود ندارد.

او در مقابل این ایراد وارده به سیستم ارزیابی و رنکینگ جهانی به ساختار ارزیابی صلاحیت مالزی اشاره کرد و افزود که ما در حال حاضر مشغول کمک به سایر اعضای سازمان کنفراس اسلامی برای توسعه چهارچوب ارزشیابی کیفیت هستیم و به محض اینکه این برنامه ظرف سال های آینده انجام پذیرد مالزی بقیه اعضاء را برای همراه شدن با سیستم رنکینگ سازمان کنفرانس اسلامی تشویق خواهد کرد.

وی در حوزه توسعه آموزش عالی در بین اعضای سازمان کنفرانس اسلامی به عدم هماهنگی کشورهای عضو برای سرمایه گذاری در امر توسعه علوم و تکنولوژی به عنوان یک ضرورت عینی برای حضور در بازار رقابت جهانی اشاره کرد و گفت اگرچه بازار جهانی دانشگاهها را به ارائه هرچه بیشتر دوره های آموزشی مرتبط با تجارت فرامی خواند اما این امر به هیچ وجه نقش و اهمیت علوم اجتماعی را نفی نمی کند.

وی در خاتمه با اشاره به سیاستگذاری های ملی مالزی خاطرنشان کرد که دانشمندان ما تنها با تکیه بر علوم و تکنولوژی به نتیجه نخواهند رسید و ما نیازمند بصیرت و توانمندی های تحلیلگرایانه ی کسانی هستیم که در زمینه ی علوم اجتماعی فعالیت می کنند.